10 faktów na temat kostki Rubika - ciekawostki

http://gadzetomania.pl

Kostka Rubika to chyba najlepiej rozpoznawalny na świecie węgierski produkt. Jego konstruktorem jest Rubik Ernő (ur. 13 lipca 1944 w Budapeszcie). Jako, że licencjonowanych kostek sprzedano na świecie już ponad 300 milionów, warto przyjrzeć się temu wynalazkowi.

Poniżej 10 faktów na temat kostki Rubika:

www.wikipedia.org

1. Jej przeciwległe ścianki różnią się obecnością koloru żółtego. Doskonale prezentuje to widoczny poniżej schemat.

Biały + żółty = żółty

Niebieski + żółty = zielony

Czerwony + żółty = pomarańczowy

2. Zabawka składa się z 26 sześcianów, a wszystkich możliwych kombinacji ułożenia kostki jest wiele, bo aż 43 252 003 274 489 856 000 (ponad 43 tryliony). Liczba ta dotyczy standardowej kostki (3x3). Istnieją także wersje 4x4, a nawet 7x7. Edit: zerknijcie do komentarzy - tam jest link do kostki o wymiarach 17x17.

3. W pierwotnym zamierzeniu konstruktora, kostka nie miała być zabawką, lecz pomocą naukową dla studentów; Rubik był wówczas wykładowcą architektury. 

4. Kiedy za pierwszym razem Rubik przez kilka tygodni nie potrafił przywrócić pierwotnego układu pól na kostce, zrozumiał, że przypadkowo stworzył zagadkę logiczną. Jeżeli czytaliście sagę Millenium, Stiega Larssona, kojarzycie z pewnością postać Lisabeth Salander. Mimo swej ponadprzeciętnej inteligencji i wybitnych zdolności matematycznych, ta fikcyjna postać układała kostkę aż przez 40 minut i była tym faktem niepocieszona.

Rubik próbuje ułożyć kostkę

Dwa lata później (w 1976 roku) identyczną zabawkę zaprezentował pracujący niezależnie od Węgra Japończyk, Terutoshi Ishige, jednak to Węgier był pierwszy.

5. Kostka Rubika to w języku węgierskim Magiczna Kostka (węg. Bűvös Kocka).

6. Jak dotychczas udowodniono, że oryginalny układ pól można przywrócić z każdego położenia w zaledwie 20 ruchach, choć najczęściej wystarcza 15-19 ruchów. Istnieje wiele technik układania kostki, np. LBL, Fridrich, Petrus, a także techniki pozwalające na ułożenie kostki bez patrzenia.

Mihályi József - twórca współczesnej fotografii

Bíró László - węgierski wynalazca długopisu

Stres został odkryty przez Węgra!

7. Masterpiece Cube - kostka wykonana przez prestiżowy salon jubilerski Diamond Cutters International z okazji 15-lecia kostki Rubika. Wykonana z litego złota, wysadzana 22,5 tys. ametystów, 34 tys. rubinów i 34 tys szmaragdów warta jest 1,5 mln dolarów. Podobną kostkę wyprodukowano również z okazji 40-lecia zabawki. Jej wartość szacuje się na 2,5 mln dolarów.

www.patch.com

8. Rekord świata w układaniu kostki Rubika to 4,73s, jedną ręką 6,88s; stopami 20,57s; a z zawiązanymi oczami 21,05s. Rekord ustanowiony przez robota Speedcuber wynosi 3,253s. Wielokrotnym rekordzistą jest Australijczyk litewskiego pochodzenia, Feliks Zemdegs. Rubik niechętnie bierze udział w zawodach, bardzo rzadko pokazuje się publicznie, a na większości zdjęć pojawia się ze swoim najpopularniejszym wynalazkiem.

9. Najmniejsza Kostka Rubika na świecie ma niecałe 6 mm wysokości. Największa ma bok o długości 1.56m i waży ponad 100 kg, dzięki czemu jest o 20 000 razy większa od wersji zaprojektowanej przez Węgra.

10. "Kubistyczne uszkodzenie dłoni" to rzekome schorzenie, którego można się nabawić na skutek zbyt częstego układania kostki. Problem spotyka ludzi określanych mianem Cubaholics.

Źródła/References:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Kostka_Rubika

https://patch.com/connecticut/orange/bp--25-million-rubiks-cube-on-display-to-preview-40th1ba28beb0e

https://kostkarubika.info/

Mihályi József - twórca współczesnej fotografii

Dzięki rozwiązaniom, które wypracował podczas pracy w firmie Kodak, Mihályi József uważany jest za jednego z twórców współczesnej fotografii. Przyjrzyjmy się razem życiu tego węgierskiego wynalazcy i efektom jego pracy.

Życie

Mihályi József urodził się 27. stycznia 1889 roku w Apatin, położonym na terenach dzisiejszej Serbii. Jako dziecko bardzo przyzwyczaił się do życia na prowincji, pomagał w pracy swojemu ojcu, który pracował jako kowal. W tym czasie zaczął również zwracać szczególną uwagę na narzędzia i przyrządy, którymi posługiwał się w miejscu pracy, i wnikliwie analizować ich budowę. 

http://www.jaisz.hu

Jeszcze w czasach szkolnych podjął decyzję o tym, by śladami swojego starszego brata, wyemigrować do Stanów Zjednoczonych. W 1907 roku wyjechał do Nowego Jorku, gdzie szybko podjął pracę w firmie Wissler Motors, zajmującej się naprawą samochodów. W 1909 roku przeprowadził się do Rochester, gdzie znalazł pracę w fabryce firmy Bausch & Lomb, specjalizującej się obecnie w produkcji soczewek kontaktowych. Od 1916 roku pracował w firmie Crown, gdzie jego zadania związane były z potrzebami armii amerykańskiej, a w 1923 rozpoczął pracę w firmie Kodak, w której pracował przez ponad 30 lat. Zmarł 11. września 1978 roku w Rochester. 

Zobacz też:

Węgier, który odkrył stres

Węgierski wynalazca długopisu
10 faktów na temat kostki Rubika

Pierwsze wynalazki

Podczas pracy w Wissler Motors opracował głęboko żłobione pokrętło, które w latach 40-tych XX wieku znajdowało tak wielu nabywców z różnych gałęzi przemysłu, że wkrótce stało się podstawowym produktem fabryki. Zdaniem wynalazcy, tradycyjne pokrętła uniemożliwiały użytkownikowi sprzętu precyzyjne i wygodne operowanie mechanizmem urządzenia, gdyż ich powierzchnie były zbyt gładkie. Opracował więc nowy sposób wytłaczania bruzd w powierzchniach, zwany radełkowaniem. W tym samym czasie stworzył również plan urządzenia, którego zadaniem był pomiar ilości światła odbitego, jednak to urządzenie na rynku pojawiło się dopiero w latach 70-tych XX wieku. Pracując w firmie Crown opracowywał również urządzenia służące do pomiaru odległości, zwane dalmierzem. Urządzenia te były projektowane na potrzeby armii Stanów Zjednoczonych. W 1917 roku Mihályi opatentował urządzenie, służące do zwiększania wartości ogniskowej w lornetce, które w późniejszym czasie stało się podstawową częścią obiektywów aparatów fotograficznych.

Pierwszy wynalazek Mihályia, którym zainteresował się cały świat, powstał w 1920 roku. Polecenie, jakie otrzymał, dotyczyło budowy przyrządu, który umożliwiałby jak najdokładniejsze ustawienie ostrości w aparacie fotograficznym. Wynalazca podołał temu zadaniu, czego efektem było skonstruowanie elementu, którego częścią był gumowy miech zaopatrzony w szkło powiększające. Takie rozwiązanie umożliwiało fotografującemu ustawienie ostrości na dowolnym punkcie fotografowanego obiektu. Od tego czasu zainteresowanie wynalazcy tematyką fotografii przybrało znacznie większe wymiary. Rozwojowi wynalazków związanych z tą dziedziną techniki poświęcił całą swoją uwagę, co po pewnym czasie przyniosło kolejne korzyści i pozwoliło na stałe zapisać się na kartach historii.

Praca w firmie Kodak

Na polecenie jednego z przyjaciół w 1923 roku trafił do firmy Kodak, w której przez ponad 30 lat pracy stał się prawdziwą legendą i jednym z najbardziej cenionych i produktywnych pracowników. Wielką zaletą tej współpracy był fakt, że otrzymawszy wolną rękę, przez cały jej czas mógł postępować według własnego uznania. Świadczyło to o ogromnym zaufaniu, jakim szefowie firmy darzyli węgierskiego wynalazcę. Okazało się, że słusznie, gdyż wiele popularnych wówczas modeli aparatów fotograficznych zostało stworzonych właśnie przez Węgra.

W roku 1936 powstał aparat Bantam Special, który po dziś dzień uważany jest za jeden z najpiękniejszych analogowych aparatów fotograficznych na świecie. W opracowaniu wyjątkowego designu udział brał również projektant Walter Darwin Teague. Jedną z największych innowacji, zastosowanych w tym aparacie był sposób przesuwania filmu. Rozwiązane to znane jest po dziś dzień – dokładniejsze pozycjonowanie kliszy możliwe jest dzięki wycięciom wykonanym na brzegach kliszy.  

Kodak Bantam Special: https://www.wired.com

Dwa lata później, w 1938 roku powstał wynalazek, który inspirowany był rozwiązaniami zawartymi w patencie innego Węgra – Riszdorfera Ödöna. Tym wynalazkiem był aparat o nazwie Kodak Super Six-20, który był pierwszym na świecie aparatem fotograficznym, który dysponował możliwością automatycznego ustawienia wartości ekspozycji. Aparat wyposażony był w obiektyw o jasności f/3.5-22 i ogniskowej 100mm. Nie był to jednak produkt doskonały pod względem technicznym, jak również nie był dostosowany do potrzeb konsumentów, tak więc powstało najprawdopodobniej 719 (choć mówi się o 714-725) sztuk modelu Six-20. Co ciekawe, awaryjność tego modelu była tak wysoka, że przez pracowników firmy Kodak nazwany został bumerangiem – zawsze powracał do miejsca, w którym go wyprodukowano. Cena urządzenia wynosiła 225 dolarów.

Super Kodak Six-20: http://blog.camera-wiki.org

 W 1941 roku powstał Kodak Ektra. W nim natomiast pojawił się między innymi mechanizm, za pomocą którego można było przewijać film, oraz wizjer z funkcją przybliżania odległych obiektów. 

Kodak Ektra: http://ocs-pl.oktawave.com

Ostatnią kompletną konstrukcją wykonaną przez Mihályia Józsefa był Kodak Medalist, który powstał w 1943 roku. Aparat przystosowany był do używania kliszy o rozmiarze 6x9cm. Największą innowacją tego aparatu była możliwość ręcznego ustawiania ostrości za pomocą metalowego pokrętła umieszczonego na korpusie obiektywu. Zastąpiło ono skórzane miechy i stało się tak popularne, że po dziś dzień stosowane jest w zarówno amatorskiej jak i profesjonalnej fotografii. 

Kodak Medalist

Współczesna fotografia wykonana aparatem Kodak Medalist: http://www.sample-image.com/kodak-medalist-i-ii/

Kodak Super Six-20 oraz Kodak Ektra uważane są za kamienie milowe fotografii, a ich wartość kolekcjonerska szacowana jest często na tysiące dolarów. Jak widać na poniższej fotografii (a także na innych zdjęciach, które znajdziecie na stronie sample-image, podanej poniżej), nawet tak stare konstrukcje aparatów wciąż nadają się do robienia wyjątkowych zdjęć.

Źródła/References:
http://tudosnaptar.kfki.hu/historia/egyen.php?namenev=mihalyi&nev5=Mih%E1lyi+J%F3zsef

http://blog.camera-wiki.org/2011/03/18/flickrstream/

http://www.earlyphotography.co.uk/site/entry_C843.html

http://www.bnphoto.org/bnphoto/KodakEktra2b.htm

http://www.sample-image.com/kodak-medalist-i-ii/ 

http://forum.mflenses.com/is-a-kodak-medalist-or-medalist-ii-worth-having-t41904.html

Stres został odkryty przez Węgra!

Hans Selye urodził się 26 stycznia 1907 roku w Wiedniu, na terenie ówczesnych Austro-Węgier. Jego ojciec był węgierskim lekarzem wojskowym, a matka pochodziła z Austrii. Szkołę średnią ukończył w Komarnie na Słowacji, a w 1924 roku został studentem medycyny w Pradze, gdzie zdobył tytuł doktora nauk medycznych, ze specjalizacją choroby wewnętrzne. Przez pewien czas uczył się także w Paryżu i w Rzymie. 

Inny słynny Węgier jest wynalazcą długopisu! 
A jeszcze inny Węgier zapoczątkował współczesną fotografię!
10 faktów na temat kostki Rubika 

W 1932 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, a następnie do Kanady. Był wykładowcą w Instytucie Chirurgii i Medycyny Doświadczalnej na Uniwersytecie w Montrealu, gdzie później założył Międzynarodowy Instytut Badań nad Stresem. 

Hans Selye w gabinecie

Na początku lat 30-tych zaczął interesować się stresem (choć na dobrą sprawę pojęcie stresu jeszcze wówczas nie istniało). Już w początkowych latach studiów w Pradze zauważył, że u wszystkich pacjentów, których spotykał, występował jeden wspólny „podstawowy objaw chorobowy” (węg: általános betegségszindróma). Postanowił rozpocząć przeprowadzanie eksperymentów na szczurach, np.: sprawdzając jak reagują na ciepło i zimno, promieniowanie, czy też wstrzykując do ich organizmów różne substancje, takie jak wyciągi z gruczołów dokrewnych. 

Hans Selye przeprowadza eksperyment na szczurze

Badania lekarza przeprowadzane były dosyć nieudolnie, lecz - ze względu na zdobyte doświadczenie i wrodzoną przenikliwość - nie uznawał on ich za nieudane i przewidywał, do jakich wniosków go doprowadzą. Pomimo tego, że zwierzęta mu uciekały i upadały, a następnie trzeba było gonić je po całym laboratoriom, eksperyment jasno wykazał, że nastąpiły zmiany w ich organizmach. Okazało się, że zarówno szczury, którym wstrzykiwane były hormony i które poddawane były działaniu niekorzystnych warunków, jak i te z grupy placebo (którym wstrzykiwano jedynie sól fizjologiczną) nabawiły się  wrzodów żołądka, przerostu nadnerczy i zaburzeń w działaniu układu odpornościowego. 

Hans Selye doszedł do wniosku, że szczury nie reagowały na wstrzykiwane im substancje, lecz na nieudolność w posługiwaniu się strzykawką. Zmiany w organizmach zwierząt (które we wszystkich przypadkach, niezależnie od substancji były takie same) spowodowane były działaniem wytwarzanych przez nie hormonów walki - adrenaliną (to właśnie ona doprowadziła do przerostu nadnerczy) i kortyzolem, czyli hormonem stresu. Zestresowane i napompowane hormonami szczury były trudnym przeciwnikiem lekarza. Uciekały mu i gryzły go w ręce, lecz doprowadziły do bardzo istotnej konkluzji - szereg reakcji biochemicznych, które mają miejsce podczas niekorzystnych sytuacji, w których nastawieniem są przetrwanie i walka, prowadzi do zmian, a w dłuższej perspektywie do zaburzeń w funkcjonowaniu całego organizmu. Warto tutaj odnotować, że Selye wielokrotnie zastanawiał się nad przerywaniem eksperymentów, gdyż obserwowanie trudów zwierząt nie sprawiało mu przyjemności.

Hans Selye tłumaczy wyniki badań

Użycie słowa "stres" w odniesieniu do opisywanych objawów nie było najlepszym wyborem, gdyż używane było już od 1658 roku w odniesieniu do Prawa Hooke'a, stanowiącego o mechanicznych właściwościach materiałów, oraz ich zdolności do naprężeń i odkształceń. Zanim jednak zdołano naprawić błąd, słowo stres zaczęło przyjmować się w kolejnych językach na całym świecie. Co ciekawe, np: w języku chińskim, słowo "stres" złożone jest z dwóch znaków, oznaczających odpowiednio niebezpieczeństwo, oraz szansa.

W pierwszej pracy, na temat stresu, którą opublikowano, znajdujemy twierdzenie, że reakcje fizyczne organizmu nie są przypadkowe, a mają na celu uniknięcie potencjalnie szkodliwych czynników. W 1956 roku wydano książkę pod tytułem Életünk és a stressz (pol. Stres życia), która - jeżeli chodzi o rozpowszechnianie wiedzy o stresie - okazała się prawdziwym kamieniem milowym w dziejach nauki. Na Węgrzech książkę można było kupić kilka lat później, w 1964 roku.

Początkowo stres był specjalistycznym wyrażeniem, które oznaczało jedynie „odpowiedź organizmu na bodźce”, lecz na skutek dalszych badań, pojecie to zmieniło nieco swoje znaczenie. W dzisiejszych czasach pojęcie stresu zakłada istnienie długotrwałego napięcia, lub ciągłego niepokoju. Najczęściej stres jest reakcją zwrotną ze strony organizmu na jeden lub więcej bodźców, które trwają przez dłuższy czas. W wielu badaniach dowiedziono, że długotrwały stres jest dla organizmu bardzo szkodliwy i może spowodować pogorszenie stanu zdrowia, a także znacznie zmniejsza skuteczność działania układu odpornościowego i spowalnia procesy regeneracyjne oraz naprawcze organizmu.

Hans Selye pali fajkę

Selye doszedł również do wniosku, że wzmacniając własne zdolności do walki ze stresem, można łatwiej pokonywać choroby. Jednym ze sposobów na uniknięcie stresu była u niego aktywność fizyczna. Codziennie wstawał o 5 rano, przepływał kilka długości basenu, a następnie jechał rowerem do oddalonego o około 10 kilometrów miejsca pracy. Był bardzo szanowanym i naukowcem i badaczem, autorem 40 książek i ponad 1700 artykułów z dziedziny medycyny, znał kilkanaście języków obcych. Wielokrotnie nagradzano go rozmaitymi nagrodami i wyróżnieniami, a aż 10-krotnie nominowano do Nagrody Nobla. Pod wpływem jego prac, znani profesorowie podejmowali badania nad stresem. Dostał również posadę w Ministerstwie Zdrowia, gdzie odgrywał dosyć znaczącą rolę. Bardzo często odnosił się do swojego pochodzenia, nie zapominając o tym, że jest Węgrem. Często udzielał wywiadów i pojawiał się w programach telewizyjnych. 

Zmarł w Montrealu 16 października 1982 roku.

Źródła/References:

https://www.britannica.com/biography/Hans-Selye

http://hexe.edu.pl/stres-dawno-dawno/

http://www.stress.org/about/hans-selye-birth-of-stress/

http://selyeinstitute.org/wp-content/uploads/2013/06/TheLegacuyofHansSelyearticle.pdf

http://brainconnection.brainhq.com/2013/04/05/hans-selye-the-discovery-of-stress/

http://www.newsweek.pl/nauka/stres-nie-jest-taki-zly,37006,1,1.html

Bíró László - węgierski wynalazca długopisu

Czy wiedzieliście, że długopis, jakiego dziś używamy, został stworzony przez Węgra, oraz że stało się to trochę przez przypadek? Czy wiecie, że ten sam człowiek jest pomysłodawcą automatycznej skrzyni biegów i jeszcze kilku innych, powszechnie używanych urządzeń?

1. Bíró László - człowiek renesansu

 

Urodził się 29. września 1899 roku przy ulicy Nagymező 24 w Budapeszcie jako Schweiger László József. Jego ojciec, urodzony w Hódmezővásárhely, Schweiger Mózes Mátyás był dentystą-protetykiem, oraz wynalazcą, a o matce wiemy jedynie tyle, że nazywała się Ullmann Janka i pochodziła z miasta Káposvár. 

Węgier, który odkrył stres

Węgier, który zapoczątkował współczesną fotografię!
10 faktów na temat kostki Rubika 

Jako pierwszy kierunek studiów wybrał medycynę, lecz nie ukończył kształcenia i nigdy nie zdobył dyplomu żadnej uczelni wyższej. Krąg jego zainteresowań był niezwykle szeroki - interesował się m.in. rzeźbiarstwem, malarstwem i dziennikarstwem. Był również krytykiem sztuki, grafologiem, hipnotyzerem i kierowcą wyścigowym, pracował także jako dziennikarz, agent ubezpieczeniowy, analityk giełdowy, administrator celny i handlarz samochodów. Największy sukces odniósł jako wynalazca - jego najsłynniejszym wynalazkiem jest długopis, lecz zawdzięczamy mu również m.in. termograf kliniczny - urządzenie do wczesnego diagnozowania chorób, które używane jest po dziś dzień, czy automatyczną skrzynię biegów. 

W 1930 roku, pierwszy namalowany przez niego obraz trafił na wystawę, lecz Bíró po dwóch latach porzucił malarstwo na rzecz dziennikarstwa. Sekretarz Ministerstwa Kultury, Kertész K. Róbert poprosił go podczas jednej z wystaw o to, by zajął się sporządzeniem kronik dotyczących życia i twórczości słynnych Węgrów. Bíró został redaktorem gazety Hongrie–Magyarország–Hungary, a po pięciu latach podjął pracę w Előre. 

W 1938 roku wyemigrował do Francji, a na początku lat 40-tych do Argentyny, gdzie mieszkał aż do śmierci. Zmarł w Buenos Aires w 1985 roku.

2. Długopis

 

W 1936 roku, kiedy wykonywał pracę redaktora, często obserwował maszyny drukujące. Były gigantyczne, a hałas jaki generowały podczas pracy, ogłuszał. Przyglądając się tysiącom elementów, nieustannie wykonujących swoje zadania, szczególną uwagę poświęcał obracającym się walcom i temu, jak zanurzają się w farbie, zostawiają ją na ołowianych wzorach liter, które odciskają się następnie na papierze. Zadaniem jakie sobie postawił, było zmniejszenie całej maszyny i zamknięcie jej w jak najmniejszej formie. Największym wyzwaniem wydawało mu się znalezienie mechanizmu, który zastąpi ogromny walec. 

Rozwiązanie nadeszło samo. Pewnego razu Bíró przypadkowo trącił kałamarz z atramentem, którego zawartość wylała się na biurko, sięgając porozrzucanych po nim metalowych kulek łożyskowych. Uczucie, którego doświadczył, określił jednym słowem: Eureka! Po latach dowiedział się, że jego pomysł nie był wyjątkowy, gdyż już wcześniej kilku wynalazców opatentowało podobne rozwiązania, jednak ich wynalazki nie zostały dopracowane, co w praktyce stanowiło je bezużytecznymi.

W 1937 roku, wraz z bratem o imieniu György, pracowali nad udoskonaleniem długopisu. Przełom przyniosło poznanie Goya Andora, który podjął się opracowania systemu rurek wypełnionych specjalnym atramentem, oraz Kovácsa Sándora, dzięki któremu taki atrament mógł powstać. Po przeprowadzce do Argentyny, dzięki wsparciu finansowemu mógł znacznie udoskonalić swój wynalazek, a 10. czerwca 1943 roku otrzymał patent, po czym sprzedał prawa do produkcji Amerykanom za kwotę 2 milionów dolarów. Po latach stwierdził, że nigdy by nie pomyślał, iż długopis odniesie aż tak spektakularny sukces, i że cena za prawa okaże się w rzeczywistości zdecydowanie zbyt niska. 

Ruszyła produkcja na masową skalę. Prawa do produkcji długopisu nabył między innymi Rząd Wielkiej Brytanii, by lotnicze Siły Zbrojne (Royal Air Force) dysponowały odpowiednim narzędziem do pisania, z którego nie wylewa się atrament i którego można używać w warunkach ciśnienia atmosferycznego występującego na dużych wysokościach. Założona w 1945 roku francuska firma BIC (Biró Crayon), która również nie poskąpiła środków na zakup praw, długopisy produkuje po dziś dzień, a od 1957 roku również renomowana firma Parker. Sprzedaż szła w najlepsze, a długopis podbijał świat, jednak poza firmami, które postępowały zgodnie z prawem, było też przedsiębiorstwo Goya Andora, które od 1947 roku produkowało długopisy pod marką Gopen - były to pierwsze długopisy z przyciskiem. Gdy dwa lata później zostało upaństwowione, Goy pozostał w firmie, a w 1960 roku wytoczył przeciwko Bíró oskarżenia dotyczące praw patentowych, domagając się uznania go za ich właściciela. W grę wchodziły duże pieniądze, więc jak to zwykle w takich przypadkach bywa, proces sądowy trwał dosyć długo, bo aż 7 lat, lecz ostatecznym właścicielem praw pozostał Bíró.

Na Węgrzech o nim milczano, w żadnej z gazet na jego temat nie pojawiło się ani słowo. Uwagi nie poświęcono również Goyowi, ani procesowi, który się pomiędzy nimi toczył. Zmieniło się to w 1966 roku, kiedy to zastępca Redaktora Naczelnego gazety Népszabadság, Rényi Péter,  postanowił odnaleźć wynalazcę i w tym celu udał się do Argentyny. Przeprowadził wywiad, z którego dowiedzieć możemy się mniej więcej tego, co znajdziemy we wszystkich innych publikacjach, lecz zupełnie inne jest podejście redaktora do osoby wynalazcy. Uznany został za wroga i przeciwnika ustroju komunistycznego, nazwany ofiarą kapitalizmu, oraz amerykańskiego przemysłu piśmienniczego. Zarzucono mu nawet to, że za swój wynalazek nie otrzymał żadnej nagrody ani nawet wyróżnienia. Przytoczył fakt, że na Węgrzech za wybitne osiągnięcia dostaje się Nagrodę Kossutha, nie wiedząc pewnie, że istniał ktoś taki jak Goy Andor, który długopisy produkował na masową skalę i uważał się za właściciela patentu, a żadnej nagrody nigdy nie dostał.

3. Inne wynalazki 

 

Bíró był człowiekiem uzdolnionym bardzo wszechstronnie, a lista jego wynalazków liczy 21 pozycji, przy czym na 11 z nich zdobył patent. 

• 1928 Długopis z możliwością ponownego napełniania
• 1930 Pralka parowa
• 1932 Automatyczna skrzynia biegów (patent sprzedany General Motors)
• 1936 Silnik linearny, przekaźnik elektromagnetyczny (podstawa działania superszybkich kolei)
• 1938 Długopis
• 1941 Urządzenie termiczne
• 1942 Środek odkażający w kulce
• 1943–1957 Termograf kliniczny
• 1943–1959 Zamek antywłamaniowy
• 1943–1962 Urządzenie drukujące etykiety na butelki
• 1943–1962 Karnisz
• 1944 Sposób wytwarzania żywic fenolowych
• 1944 Otwieracz do ampułek medycznych
• 1944–1948 Długopis (USA)
• 1945 Sposób zwiększania odporności prętów stalowych
• 1945–1954 Dezodorant w kulce
• 1956 Lustro drukarskie
• 1958 Urządzenie wytwarzające prąd elektryczny z siły fal morskich
• 1970 Białko (Argentína)
• 1978 Silnik jednosuwowy o wewnętrznym spalaniu
• 1978 Sposób frakcjonowania gazu w systemach molekularnych oraz izotopowych

4. Inne fakty

W języku angielskim słowo biro jest synonimem słowa pen. Jest to określenie bardziej potoczne, jednak na Wyspach Brytyjskich jest w powszechnym użyciu. W powieści Rok 1984, autor - G. Orwell - do określenia długopisu posługuje się jedynie słowem biro. 

Automatyczną skrzynię biegów zaprezentował należącej do General Motors firmie Opel  w Berlinie, przyjechawszy na spotkanie z przedstawicielami przedsiębiorstwa motocyklem, wyposażonym właśnie w skonstruowaną przez siebie automatyczną przekładnię. Obok Bíró siedział pasażer, a 1000 - kilometrowa trasa przebiegała przez liczne wzniesienia, mimo tego urządzenie spisało się bez zarzutu. 

W Argentynie, dzień 29. września (urodziny Bíró) jest od 1986 roku Dniem Wynalazców (Dia del Inventor).

Źródła/References:

Csendes forradalom, Európa, Budapest, 1975
Bíró, Ladislao José: Una revolución silenciosa. Buenos Aires, 1969.
Bíró László József: Csendes forradalom. A golyóstoll regénye. Fordította Kóródy Tibor és Pálfi Lajos. (Rövidített kiadás.) Budapest, Európa Kiadó, 1975. ISBN 963-07-0174-x 
Vámos Éva: Bíró László József. In: Magyarok a természettudomány és technika történetében. Budapest: OMIKK, 1986. 34–35. ISBN 963-593-024-0 
Vámos Éva: Bíró László József. Budapest, Műszaki Könyvkiadó, 1997. ISBN 963-16-1312-7 
Moldova György: A végtelen vonal. Legenda a golyóstollról. Budapest, ICO, 2001. ISBN 963-00-5711-5
https://issuu.com/actadekossuth/docs/2015febru__r

http://magyarnarancs.hu/tudomany/a-papir-mindent-kibir-96577

http://www.automatavaltos-autosiskola.hu/tortenet.php
http://www.fokusz.info/index.php?cid=1224723513&aid=1479455229 

http://www.sztnh.gov.hu/hu/kiadv/ipsz/199608/biro.htmlhttp://mult-kor.hu/cikk.php?id=38989
http://magyarjarmu.hu/emberek/biro-laszlo-jozsef-1899-1985/